การต่อสู้ฝ่าฟันเพื่อสร้างบารมีและการยอมรับมาด้วยตนเองนั้น กอบกาญจน์เล่าว่าส่วนหนึ่งเป็นผลจากการที่เธอทำงานโดยมีแรงบันดาลใจ
ซึ่งเธอเชื่อว่าทุกคนที่ใช้สิ่งนี้เป็นเครื่องนำทาง ถือว่ามีชัยไปกว่าครึ่ง

เธอยกตัวอย่างเส้นทางการต่อสู้ของแบรนด์โตชิบาว่า ก่อนหน้านี้ยังเป็นองค์กรขนาดเล็กจึงมีปัญหาเรื่องการจัดสรรงบในการทำโฆษณา
ประชาสัมพันธ์ แต่การทำงานด้วยใจรักและมีความจริงใจต่อเพื่อนพนักงานและลูกค้าก็ทำให้แบรนด์โตชิบา ก้าวไปอยู่ในใจผู้บริโภคได้สำเร็จ
ในปัจจุบัน

ด้วยงบการตลาดที่ค่อนข้างจำกัด กอบกาญจน์เล่าว่าในช่วงนั้นเธอเลือกใช้กลยุทธ์การทำงานแบบ “ป่าล้อมเมือง” นั่นคือเริ่มบุกตลาด
จากต่างจังหวัดซึ่งใช้งบประมาณไม่มากเท่าเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ เริ่มต้นจากการลงพื้นที่พูดคุย ให้ข้อมูล และสร้างความสัมพันธ์ที่ดี
กับตัวแทนจำหน่ายต่างจังหวัด หลังจากนั้นแบรนด์โตชิบาก็ค่อยๆ เติบโตจากภาคอีสาน มาภาคใต้ ภาคเหนือ ภาคกลาง และกลับมาสู่
กรุงเทพฯ ในที่สุด

“ตอนนั้นเรารู้สึกทันทีว่าการจะประสบความสำเร็จได้นั้น “เงิน” ไม่ใช่ปัจจัยสำคัญเสมอไป แต่ขึ้นอยู่กับความตั้งใจและใส่ใจกับการสร้างสรรค์
ผลงานซึ่งจะก่อให้เกิดความประทับใจให้กับลูกค้าได้ในที่สุด ประเด็นนี้เองทำให้ผู้ร่วมลงทุนของเราซึ่งเป็นชาวญี่ปุ่นนั้นประทับใจ
ดังนั้นตลอด 38 ปีของแบรนด์โตชิบา ถึงแม้เราจะเป็นบริษัท Joint Venture แต่ก็ยังคงสถานะบริษัทของคนไทย ที่มีคนไทย
เป็นผู้ถือหุ้นหลักไว้ได้” กอบกาญจน์ กล่าว

“เราให้ความสำคัญกับการทำงานเป็นทีมมากกว่าการเป็นฮีโร่โชว์เดี่ยว” กอบกาญจน์ ชี้ถึงหัวใจสำคัญในการทำงานของโตชิบา

เธอยอมรับว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลายครั้งแบรนด์โตชิบาต้องประสบกับภาวะความกดดันจากวิกฤติเศรษฐกิจ และสิ่งที่ช่วยประคอง
ให้แบรนด์นี้อยู่รอดมาได้ก็เพราะทีมงานที่มีคุณภาพและมีความรักใจองค์กรทั้งสิ้น

“ก่อนหน้านี้เราผลิตเพื่อป้อนตลาดในประเทศเป็นหลัก ดังนั้นช่วงวิกฤติยอดขายเราจึงตกทันที 70 % ตอนนั้นสิ่งที่ผู้บริหารทำได้ก็คือ
ปรับกลยุทธ์มารุกตลาดส่งออกมากขึ้น ขณะเดียวกันก็ต้องมีการพูดคุยทำความเข้าใจกับพนักงานด้วย ซึ่งสิ่งหนึ่งที่ประทับใจมากก็คือ
พนักงานระดับผู้บริหารที่เงินเดือนสูงจะเดินเข้ามาหา และขอร้องให้เรารักษาพนักงานระดับเล็กๆ ไว้โดยตัวเขาเองจะขอลดเงินเดือน
20 – 30% ถือเป็นเหตุการณ์ที่จำได้ไม่ลืมและเป็นกำลังใจให้เรามาก แม้ว่าในช่วงหลังเราจำเป็นต้องลดพนักงานบางส่วนก็ตาม
แต่เมื่อสถานการณ์ดีขึ้นก็ดึงเขากลับเข้ามาทำงานกับเราเหมือนเดิม”

หลังร่วมกันต่อสู้กับปัญหามานับไม่ถ้วน ได้เรียนรู้และนำข้อผิดพลาดต่างๆ มาเป็นครู ทำให้เธอมองว่าทีมงานของโตชิบาในปัจจุบัน
มีความแข็งแกร่ง ขณะเดียวกันก็ยิ่งเคี่ยวกรำให้โตชิบาเป็นองค์กรที่มีความตื่นตัวและพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ

“เราเชื่อว่าการมีบุคลากรที่มีคุณภาพอยู่ในมือจะทำให้บริษัทฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ ไปได้ด้วยดี บวกกับการที่เราให้โอกาสพนักงานในการพิสูจน์
ฝีมือ พิจารณาคนจากผลงานมากกว่าอายุ สถาบันการศึกษา ก็ทำให้หลายคนที่มาจากระดับพื้นฐานมากๆ สามารถพัฒนาตัวเองและ
กลายเป็นทรัพยากรสำคัญขององค์กรในที่สุด” เธอให้แนวคิด

จัดสมดุลชีวิตให้ลงตัว

ทุกวันนี้ นอกเหนือจากจะได้รับการยอมรับในฝีไม้ลายมือการบริหารงานแล้ว สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยลืมและเน้นย้ำให้ทุกคนเห็นความสำคัญ
อยู่เสมอก็คือการให้เวลากับ “ครอบครัว” ซึ่งปัจจุบันเธอมีครอบครัวที่อบอุ่น รวมถึงยังมีทายาทตัวเล็กแล้วถึง 2 คน

กอบกาญจน์เล่าย้อนให้ฟังถึงประสบการณ์ส่วนตัวว่า เนื่องจากก่อนหน้านี้เธอต้องสูญเสียบุคคลที่รักในครอบครัวไปในเวลาไล่เลี่ยกัน
โดยเมื่อปี 2543 ถือเป็นปีที่ครอบครัวต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงในชีวิต เนื่องจากเป็นปีที่คุณพ่อและน้องชายต้องเปลี่ยนไต
ขณะที่คุณแม่นั้นก็เพิ่งได้ทราบว่าไม่สบายแบบเฉียบพลัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่ทันตั้งตัว

“จำได้ว่าทุกคนในบ้านจะพูดเสมอว่าจะไปเที่ยวด้วยกันปีหน้า จะไปทำกิจกรรมด้วยกันปีหน้า แต่เวลามันไม่เคยคอยเราและเมื่อถึงจุดหนึ่ง
มันก็แก้ไขไม่ได้แล้ว ดังนั้นการจัดสมดุลชีวิตให้มีความเหมาะสมทั้งเรื่องงาน ครอบครัว เพื่อนฝูง หรือทุกสิ่งที่เรารักจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
ใครที่ยังไม่เคยทำก็ไม่สายที่จะเริ่มทำตั้งแต่ตอนนี้”

หญิงแกร่งแห่งค่ายโตชิบายังทิ้งท้ายถึงความฝันเล็กๆ ที่เธอตั้งใจจะทำให้สำเร็จ นั่นก็คือการสร้างโรงเรียนหรือห้องสมุดดีๆ
สักแห่งหนึ่ง เพื่อเป็นแหล่งความรู้และให้โอกาสแก่ผู้ที่สนใจพัฒนาตนเองอันจะนำไปสู่การพัฒนาท้องถิ่นของตนเองให้ดีขึ้น

นับเป็นแรงบันดาลใจสำคัญที่เธอได้รับจากคุณแม่ของเธอเองในการสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน